naglowek
 
 
   

Wydzia3y Politechniki Krakowskiej


Wydzia3 Mechaniczny

Otwarte przewody doktorskie

mgr Magdalena Bujak (studia doktoranckie WIiTCh i Instytutu Fizyki Jądrowej) - "Sterochemiczne i kinetyczne studia reakcji [2+4] cykloaddycji sprzężonych nitroalkenów z cyklopentadienem", promotor: prof. dr hab. inż. Andrzej Barański; 10 XI 2004 r.

mgr inż. Grzegorz Gołdyn (studia doktoranckie WIiTCh i Instytutu Fizyki Jądrowej) - "Zastosowanie nowych katalizatorów polimerowych w reakcjach utleniania związków organicznych", promotor: prof. zw. dr hab. inż. Jan Pielichowski; 10 XI 2004 r.

mgr inż. Anna Podraza-Guba (studia doktoranckie WIiTCh i Instytutu Fizyki Jądrowej) - "Zastosowanie kompleksu mocznikowo-wodoronadtlenkowego jako efektywnego i bezpiecznego czynnika utleniającego w chemii organicznej", promotor: prof. zw. dr hab. inż. Jan Pielichowski; 10 XI 2004 r.

mgr inż. Elżbieta Skrzyńska (studia doktoranckie PAN i WIiTCh) - "Badanie aktywności katalizatorów wanadowych w reakcji odwodornienia izobutanu do izobutenu w obecności CO2", promotor: dr hab. inż. Jan Ogonowski, prof. PK; 10 XI 2004 r.

Zamknięte przewody doktorskie

dr Małgorzata Deska - "Chemiczne i fizykochemiczne właściwości wybranych układów diazafenantrenowych", promotor: prof. dr hab. Wanda Śliwa, recenzenci: dr hab. Danuta Rasała, prof. AŚ (Akademia Świętokrzyska, Kielce), prof. zw. dr hab. inż. Jan Pielichowski; 27 X 2004 r.

dr inż. Wojciech Mazela - "Badania nad syntezą nowej grupy żywic epoksydowych o właściwościach foto- i elektroluminescencyjnych", promotor: prof. zw. dr hab. inż. Jan Pielichowski, recenzenci: prof. zw. dr hab. inż. Andrzej Włochowicz (Akademia Techniczno-Humanistyczna, Bielsko-Biała), dr hab. inż. Dariusz Bogdał, prof. PK; 27 X 2004 r.

Profesor zwyczajny

Prof. dr hab. inż.
Zygmunt Kowalski

Zygmunt Kowalski  Urodził się 3 września 1946 r. w Fordonie koło Bydgoszczy. Studiował w latach 1964 - 1969 na Wydziale Matematyki, Fizyki, Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, stopień naukowy doktora nauk technicznych nadała mu w 1978 r. Rada Wydziału Chemii i Fizyki Technicznej Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, a stopień naukowy doktora habilitowanego nauk technicznych - w roku 1992 - Rada Wydziału Chemicznego Politechniki Warszawskiej. Tytuł profesora nauk technicznych uzyskał w 2001 r.

  Po studiach podjął pracę w Zakładach Chemicznych "Alwernia" koło Krakowa, z których profilem produkcyjnym wiąże się dalszy rozwój jego zainteresowań naukowych. Poważniejsze próby działalności naukowej podjął w 1972 r., kiedy zaczął pełnić funkcję kierownika Działu Badawczo-Rozwojowego, był głównym specjalistą ds. rozwoju i postępu techniki (1978 - 1986). W latach 1986 - 1989, wygrawszy konkurs, pełnił funkcje zastępcy dyrektora Instytutu Szkła i Ceramiki, dyrektora filii w Krakowie. Następnie pracował jako zastępca dyrektora ds. produkcji i rozwoju w Krakowskich Zakładach Przemysłu Nieorganicznego "Bonarka" (1989 - 1994) i równolegle na stanowiskach adiunkta i docenta w Instytucie Chemii Nieorganicznej w Gliwicach (1992 - 1995). W 1995 r. został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego Politechniki Krakowskiej i kierownika Zakładu Chemicznej Technologii Nieorganicznej na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej PK, którą to funkcję pełni do dziś. Od 2002 r. jest dyrektorem Instytutu Chemii i Technologii Nieorganicznej na tym wydziale. Profesor Zygmunt Kowalski łączył pracę naukową na Politechnice Krakowskiej z pracą w przemyśle - w latach 1997 - 1999 był członkiem Zarządu, dyrektorem inwestycji i rozwoju w Zakładach Chemicznych "Alwernia".

  W 1975 r. profesor Zygmunt Kowalski rozpoczął badania nad utylizacją odpadów chromowych i bezodpadowymi technologiami produkcji związków chromu. Tematyką tą zajmuje się do chwili obecnej. Opracował m.in. metodę termicznej redukcji błota pochromowego oraz technologię wykorzystania go do produkcji materiałów ogniotrwałych, budowlanych, mas bitumicznych i w przemyśle szklarskim. Podstawowym celem Profesora stała się nisko- lub bezodpadowa technologia produkcji chromianu sodu. W rezultacie wdrożono technologię produkcji tego związku z recyrkulacją odpadów chromowych i opracowano jej teoretyczne podstawy. Dzięki badaniom nad właściwościami ścieków pogarbarskich oraz odpadów chromowych i sposobami ich wykorzystania powstały nowe metody oczyszczania ścieków zawierających chrom (III) i związki organiczne. Wdrożono je w kilkunastu garbarniach. Badania nad metodami strąceniowymi oczyszczania ścieków chromowych przyczyniły się do zwiększenia efektywności i obniżenia kosztów oczyszczania ścieków zawierających Cr (III). Metodę tę zastosowano także do efektywnego i taniego oczyszczania z chromu (VI) odcieków ze starych hałd chromowych, zawierających niewielkie jego ilości. Dalsze prace dotyczyły, zgodnie z metodyką wdrażania "czystszych technologii", modelu bezodpadowej produkcji i stosowania związków chromu w Polsce. Kluczowy element takiego modelu - niskoodpadowa technologia chromianu sodu została wdrożona w Zakładach Chemicznych "Alwernia" w 1999 r. W efekcie dziesięciokrotnie zmniejszyła się ilość błota pochromowego, powstającego podczas produkcji chromianu sodu. Profesor Zygmunt Kowalski wdrażał nowoczesne rozwiązania, kierując w latach 1997 - 1999 (jako członek Zarządu) programem restrukturyzacji Zakładów Chemicznych "Alwernia". Prace te zaowocowały także monografią poświęconą związkom chromu.

  Równolegle przedmiotem jego zainteresowań naukowych były technologie produkcji sodowych soli fosforu - wdrożenie produkcji trójpolifosforanu sodu na bazie kwasu fosforowego termicznego, opracowanie oraz wdrożenie produkcji spożywczych pirofosforanów sodu w Zakładach Chemicznych "Alwernia". W 1998 r. opracowano i wprowadzono w nich metodę strąceniową oczyszczania stężonego ekstrakcyjnego kwasu fosforowego. Duży sukces przyniosły także badania nad nowymi technologiami produkcji paszowych fosforanów wapnia, prowadzone na początku lat 90. w KZPN "Bonarka" w Krakowie. Przy małych nakładach inwestycyjnych opracowano i wprowadzono nowe, bezodpadowe i mało energochłonne technologie. Podczas pięciu lat pracy w "Bonarce" na stanowisku zastępcy dyrektora ds. inwestycji i rozwoju Profesorowi udało się gruntownie zrestrukturyzować ten zakład (wraz z podległą mu "Przemiałownią Jasice") i przekształcić go w zyskowne przedsiębiorstwo. Wśród efektywnych technologii i tanich inwestycyjnie wdrożeń należy wymienić technologie produkcji mączek dolomitowych szklarskich, wypełniaczy dolomitowych i dolomitu paszowego wdrożone w "Przemiałowni Jasice".

  Badania nie ograniczały się tylko do technologii chemicznej nieorganicznej. Ponad 10 lat profesor Zygmunt Kowalski uczestniczył w programie badawczym dotyczącym technologii produkcji nadtlenku wodoru metodą antrachinonową, jak również metod wytwarzania surowców i materiałów pomocniczych do tej produkcji. W latach 1980 - 1985 koordynował całość tych badań z ramienia ZCh "Alwernia", a w latach 1985 - 1986 jako pełnomocnik ministra przemysłu chemicznego.

  W sumie kierował realizacją kilkudziesięciu zadań inwestycyjnych o wartości przekraczającej 20 milionów dolarów w pięciu różnych zakładach przemysłowych. Wszystkie były udane i efektywne.

  Nowe badania, które Profesor prowadzi od dwóch lat, dotyczą termicznych metod przerobu odpadów kostnych z przemysłu mięsnego i otrzymywania na ich bazie fosforanów wapnia i innych związków fosforu. Od 2000 r. prowadzone są też badania nad termicznymi metodami wykorzystania odpadów z oczyszczania ścieków komunalnych, a zwłaszcza odzyskiem fosforu. Jeszcze inna dziedzina działalności profesora Zygmunta Kowalskiego wiąże się z oceną efektów wdrażania technologii proekologicznych (metodyka łącznej oceny ekologicznej i ekonomicznej nowych i zmodernizowanych technologii, wykorzystująca metody rachunku skumulowanego). Profesor zetknął się z problematyką "czystszych produkcji" podczas stażu w World Environmental Center w Nowym Jorku (1994). Tematyce czystszych technologii i zrównoważonego rozwoju poświęcił specjalną monografię.

  Zainteresowania naukowe profesora Zygmunta Kowalskiego koncentrują się na technologiach produkcji związków chromu i fosforu; termicznych metodach utylizacji odpadów i odzyskiwania z nich wybranych związków, które mogą być powtórnie użyte jako zamienniki związków pochodzenia naturalnego; ocenie efektów ekologicznych wdrażania nowych technologii. Wszystkie prace dotyczą badań stosowanych - ich celem jest opracowanie lub modernizacja technologii produkcji, określenie podstaw teoretycznych nowych procesów oraz rozwój "czystszych technologii". Za swój największy sukces naukowy i zawodowy Profesor uznaje opracowanie i wdrożenie bezodpadowych technologii wytwarzania chromianu sodu i innych związków chromu oraz bezodpadowych niskotemperaturowych produkcji fosforanów paszowych.

  Profesor jest promotorem 7 prac doktorskich. Jego dorobek naukowy liczy 320 pozycji: 3 monografie, 151 publikacji w czasopismach naukowych, 55 patentów i zgłoszeń patentowych oraz 111 referatów i komunikatów na konferencjach naukowych. Jest autorem i współautorem 162 prac nie opublikowanych (głównie projektowych). Za osiągnięcia naukowo-techniczne otrzymał 6 nagród.

 


© Nasza Politechnika 2004                                 BIEŻĄCY NUMER
wszelkie komentarze